ပြဲေတာ္ညဟာ နင့္ကိုယ္ေငြ႔နဲ႔ေႏြးေနတုန္း

ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ
ရာစုႏွစ္အတြင္းက
ၾကားေနက် အသံေလး
လြင့္ပါးစြာနဲ႔ တမ္းတျခင္းကိုရွတယ္

ႏွင္းေတြ …
ႏွစ္ေတြ …
လြတ္လပ္တဲ့သီခ်င္းကိုညည္းေနတဲ့ လူေတြ …
(တစ္ကယ္က) လြတ္လပ္တဲ့ ေလဟာနယ္ကိုယ္တုိင္က
ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ …
ႏွစ္ေတြ …
ႏွင္းေတြ …

ေနာက္..........
ေသသြားတဲ့အိပ္မက္ေတြ
အသက္နဲ႔နီးေသာ သစၥာတရား
အရာဝတၳဳေတြရဲ႕ ေသးသိမ္မႈေတြ
ေဝးခဲ့တဲ့အသိမွာ လြမ္းေနတဲ့ကဗ်ာ
အားလံုးဟာ
ကမာၻရဲ႕ ဟိုဘက္အျခမ္းေရာ
ကမာၻရဲ႕ ဒီဘက္အျခမ္း မွာပါ
ကိုယ္နဲ႔ မဆုိင္ရသလိုပဲ
တံခါးဟာ ကိုယ့္စကားနဲ႔ အတူ ပိတ္သြား …

ကိုယ့္အျမင္အာ႐ံုေတြကိုလည္း
တံခါးနဲ႔အတူ ပိတ္မသြားဖို႔
ေရာ္ရြက္ေတြလို ေလယူရာပါမသြားဖို႔
ဟိုးေရွ႕ေရွ႕တုန္းက
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးအနမ္းေလးကိုပဲ
ဒိုင္ယာရီစာအုပ္အေဟာင္းေလးထဲ
ျပန္ဖြင့္ဖတ္ေနရ
ႏွစ္ေတြ …
ႏွင္းေတြ …
ေနာက္ …
အနမ္းေတြကေတာ့ မသစ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီပဲ
မခ်ိတင္ကဲပါပဲ ဒီဇင္ဘာ …
နင္ဟာငါ့အတြက္ကေတာ့
အေဟာင္းထည္ပဲ

ေဆာင္တြင္းမေလးေရ
အဖိုးအခမဲ့ ၾကင္နာျခင္းေတြနဲ႔
ဤခင္တန္းမွာ..........
အၿမဲတမ္း စိမ္းလန္းရင္း
ဒီအခ်ိန္ကို
ဒီအရိပ္ေအာက္မွာ
ေနာက္ထပ္လာထိုင္ဦးမယ္
ခုေတာ့
ငါျပန္ၿပီ ဒီဇင္ဘာ…။ ။

ၾကာပါၿပီ။ ကိုဇာတိ၊ ကိုၾကက္သြန္ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဇင္ဘာအေၾကာင္းေရးထားတာပါ။